سه نوع متداول غشاهای انتقالی که برای تشخیص انتقال پروتئین و اسید نوکلئیک استفاده می شوند، غشاهای نیتروسلولزی، غشاهای پلی وینیلیدین فلوراید (PVDF) و غشاهای نایلونی هستند. غشاهای نیتروسلولزی به دلیل میل ترکیبی بالای اتصال به پروتئین و سازگاری با روش های مختلف تشخیص، ماتریکسی است که معمولاً در بلات پروتئین استفاده می شود. ظرفیت اتصال پروتئین غشاهای نیتروسلولزی 80-100 میکروگرم بر سانتیمتر مربع است و تثبیت پروتئین عمدتاً از طریق فعل و انفعالات آبگریز اتفاق میافتد. غشاهای نیتروسلولزی شکننده و شکننده هستند و استفاده از آنها را برای برچسب زدن و برچسب زدن مجدد محدود می کند.
غشاهای پلی وینیلیدین فلوراید (PVDF) میل پیوندی بالایی برای پروتئین ها و اسیدهای نوکلئیک دارند. غشاهای PVDF بسیار آبگریز هستند و باید قبل از غوطه ور شدن در بافر انتقال، از قبل با متانول یا اتانول خیس شوند. ظرفیت اتصال پروتئین غشاهای PVDF 170-200 میکروگرم بر سانتی متر مربع است. در مقایسه با نیتروسلولز، غشاهای PVDF کمتر ترد و شکننده هستند، استحکام مکانیکی و پایداری شیمیایی بهتری دارند و برای آزمایشهای وسترن بلات که نیاز به مراحل برچسبزنی و برچسبگذاری مجدد دارند، مناسب هستند. غشاهای PVDF به دلیل آبگریز بودن، انتخابی ارجح برای پروتئین های آبگریز هستند.
غشاهای نایلونی پروتئین ها و اسیدهای نوکلئیک را از طریق برهمکنش های یونی، الکترواستاتیک و آبگریز متصل می کنند. ظرفیت اتصال پروتئین غشاهای نایلونی می تواند به 480 میکروگرم بر سانتی متر مربع برسد. غشاهای نایلونی دوام بالایی از خود نشان میدهند و در آزمایشهای وسترن بلات که نیاز به روشهای برچسبزدایی و برچسبگذاری مجدد دارند، مزایایی را ارائه میدهند. یک اشکال مهم استفاده از غشاهای نایلونی برای کاربردهای بلات، پتانسیل اتصال غیر اختصاصی با آنیون ها است.