در سال 1975، ساترن قطعات DNA جدا شده توسط ژل ها را روی کاغذ نیتروسلولز منتقل کرد و تکنیک بلات DNA (Southern blotting) را ایجاد کرد.
در سال 1979، روشی برای انتقال پروتئین های جدا شده توسط ژل ها بر روی کاغذ صافی دیازونیل بنزیلوکسی متیل (DBM) گزارش شد و برای تشخیص ایمونولوژیک استفاده شد. این روش به عنوان وسترن بلات (ایمونوبلات پروتئینی) شناخته می شود.
آنالایزرهای کاملاً خودکار وسترن بلات (مانند سیمون و وس) ظهور کردهاند که نیاز به آمادهسازی ژل دستی، اجرای ژل و مراحل انتقال غشا را از بین بردهاند و به اتوماسیون کامل جداسازی نمونه، انتقال، انکوباسیون آنتیبادی، شستشو و تشخیص سیگنال دست مییابند.